از ایذه تا خوزستان؛ بحران کمبود پرستار در بیمارستانهای دولتی
با بحرانی شدن روزافزون مراقبتهای پرستاری در بیمارستانهای دولتی کشور، رؤسای سازمان نظام پرستاری در استانهای خوزستان و ایذه نسبت به کمبود پرستار، فشار شدید بر نیروهای موجود و نادیده گرفتن مصوبات استخدامی هشدار میدهند؛ بحرانی که ممکن است آینده سیستم سلامت را به خطر اندازد.
به گزارش سلامت نیوز، در ماههای اخیر گزارشهای متعددی از شرایط وخیم مراقبتهای پرستاری در مراکز درمانی دولتی منتشر شده است. مسئلهای که دیگر نمیتوان آن را فقط “کمبود نیرو” دانست و بنا بر اظهارات مسئولان، اکنون به یک بحران واقعی تبدیل شده است.
فاطمه خدابخشی، رئیس هیئت مدیره نظام پرستاری ایذه، از وضعیت بحرانی در این شهرستان گزارش داد؛ او گفت: «در ایذه برای هر ۱۰ تا ۱۵ بیمار در هر شیفت تنها یک پرستار داریم. در برخی شیفتها حتی با وجود ۲۵ تا ۳۰ بیمار، تنها دو یا سه پرستار خدمت میکنند.» او با اشاره به مهاجرت پرستاران از بخش درمان به بخشهای اداری و عدم جایگزینی آنها افزود: «در چارت سازمانی مشکلی دیده نمیشود، اما واقعیت این است که بیش از ۲۰ پرستار از سیستم درمان خارج شدهاند، بدون آنکه جایگزین شوند.» از سوی دیگر، علیرضا گچکوبان، رئیس هیئت مدیره نظام پرستاری اهواز، وضعیت در خوزستان را نه بحرانی بلکه «فاجعهبار» توصیف میکند و میگوید: «ضریب پرستار به تخت در خوزستان تنها ۶۳ درصد است و بهجای افزایش، در حال کاهش میباشد. این شرایط ممکن است به تعطیلی بخشهای بیمارستانی و حتی کل بیمارستان منجر شود.»
وی افزود: «در سال ۱۴۰۲ قرار بود ۲۷۰۰ پرستار به سیستم جذب شوند، اما پس از تغییرات دولتی این مصوبه پیگیری نشده است.» به گفته گچکوبان، از کمبود نیرو، بیمارستانها مجبور به استفاده از دانشجویان ترمهای بالای پرستاری یا نیروهای بیتجربه در بخشهای ویژه میشوند. «در برخی بخشها، دو پرستار باید به ۲۴ بیمار رسیدگی کنند که عملاً دشوار است.»
احمد نجاتیان، رئیس کل سازمان نظام پرستاری کشور نیز هشدار میدهد: «با وجود آموزش سالانه ۱۲ هزار پرستار در چهار سال گذشته، کمتر از ۱۰ هزار نفر استخدام شدهاند. این در حالیست که سالانه حدود ۱۸۰۰ پرستار از سیستم خارج میشوند و بسیاری نیز به خارج مهاجرت میکنند.» بخش پرستاری نظام سلامت کشور تحت فشار بیسابقهای قرار گرفته است. بدون اقدامات فوری برای جذب، نگهداشت و حمایت واقعی از پرستاران، نهتنها کیفیت خدمات درمانی در بیمارستانهای دولتی کاهش مییابد، بلکه سلامت عمومی جامعه به خطر جدی میافتد.